Jongleren en gezondheid

Over de werking van jongleren

Tag archief: linkerhersenhelft

Een verhandeling over jongleren en gezondheid

 “Ga met deze drie ballen jongleren en bel me in de ochtend …”
Zou u niet graag uw arts die woorden horen zeggen en het menen? Nou, blijkbaar is er veel meer te doen rond jongleren dan op het eerste gezicht lijkt. Hier en daar zijn onderzoekers dingen over onze hersenen en organen te weten gekomen die er op duiden dat jongleren een waardevolle bijdrage kan leveren aan een goede lichamelijke en geestelijke gezondheid.

Een Princeton onderzoeker, Les Fehme (zie Brain/Mind Bulletin vol. 8, nr. 9. 1983), stelt dat we onze algemene prestaties in het leven kunnen verbeteren door verbreding van onze focus. Jongleren is een uitstekende manier om dat te doen. Hij beweert dat de meeste mensen een smalle focus hebben en een gebrek aan bewustzijn van hun eigen lichamelijke sensaties en  emoties. Deze smalle focus kan zeer boeiend en nuttig zijn, zoals bij praten over de telefoon, het besturen van een motorfiets of het krijgen van een massage. Het is alsof er niets anders bestaat, behalve dat. Bij het leren jongleren kan de smalle focus worden gericht op een bepaalde bal of kegel.

Deze smalle focus stemt overeen met de opmerkingen dat we leven in een maatschappij die de dingen ziet als fragmenten in plaats van holistisch. Maar dingen veranderen. En heel misschien helpt jongleren om dat te veranderen.
In 1983 heeft een Canadese onderzoeker, Justine Sergent, van de McGill University in Montreal, bewijs gevonden dat het idee dat de linker hersenen analytisch en rechter hersenhelft holistisch is, ontkracht. In plaats daarvan tonen haar bevindingen aan dat de linker hersenhelft beter is in gedetailleerde verwerking (de smalle focus) en de rechterhersenhelft in grotere aspecten van de waarneming. De bevindingen tonen ook aan dat beide zijden van de hersenen analytisch en holistisch zijn. Deze studie geeft wellicht ook een verklaring voor het feit dat er meer rechtshandige mensen zijn, namelijk omdat we als maatschappij het leven en de dingen als fragmenten zien (een bal of kegel in plaats van een patroon).

Maar wanhoop niet. Een ‘opvallende’ ontdekking van Brenda Spiegler, een onderzoeker van het kinderziekenhuis in Washington (zie Brain/Mind Bulletin vol. 19, no. 6, 1984) toont aan dat linkshandigheid toeneemt. Niet alleen dat, maar volgens een test uitgevoerd op het Mount Union College in Alliance, Ohio (zie Perspective vol. 2, no. 4. 1980), scoorden de linkshandigen hoger op creativiteit dan rechtshandigen, ongeacht hun leeftijd. Het ging om vier aspecten van creativiteit: flexibiliteit, welbespraaktheid, originaliteit en detaillering.
Aangezien de rechter hersenhelft normaliter geassocieerd wordt met creativiteit, is elke activiteit die helpt bij het ontwaken van deze onderdrukte hersenhelft zeker welkom. Begin te jongleren! Wie durft te beweren dat jongleren geen gebruik van beide zijden van de hersenen maakt? Beide handen worden bij jongleren gebruikt, of niet?

Jongleurs leren in een smalle focus situatie. Herinner hoe de meeste mensen beginnen te lezen. Allereerst leren ze de letters (de bal of kegel) te herkennen. Dan leren ze het woord (het jongleerpatroon) te herkennen. Echter, zodra het basis jongleerpatroon (het woord) is geleerd, dan kan de focus verschuiven naar een hoger vaardigheidsniveau (de woorden worden een zin). Een voorbeeld hiervan is een jongleur op een rola-bola.
Als een volleerd jongleur een nieuw kunstje wil leren, moet de focus opnieuw smal zijn, de bal of kegel moet de aandacht krijgen (een linker hersenhelft activiteit). Net als een beginner, moet hij of zij zich richten op het gooien van een kegel met een dubbele spin vanuit de rechterhand voordat de linkerhand een kegel achter de rug langs kan gooien.

Jongleren, zoals het leven zelf, lijkt een paradox. Om te vangen moeten we niet reiken. Om het patroon te zien, moeten we niet naar de delen kijken. Om te leren moeten we afleren.
Afleren van wat? Stoppen met gewoonten. Stoppen en bewust worden wanneer iets lukt, maar in staat te zijn om te pauzeren wanneer je merkt dat niet goed gaat. Dit cruciale moment van pauzeren is volgens Michael Gelb, auteur van Body Learning (zie Brain Mind Bulletin vol. 9, no. 3, 1984) wanneer een gedachte opkomt, en het zijn deze gedachten die onze oude gewoonten zullen doorbreken. We moeten ook anderen die bekwaam zijn, observeren. Beelden van excellentie zien er altijd gemakkelijk uit. “Experts laten wat ze doen er altijd eenvoudig uitzien,” zegt Gelb. Kijk vervolgens hoe het voelt om die taak te doen, te leren met je lichaam. Kunt u jongleren nadat je drie boeken over jongleren hebt gelezen? En na vijf of twintig?

Bij het mensen leren jongleren, leren ze sneller wanneer ze gevraagd worden om elke keer als ze iets verkeerd hebben gedaan, dat te vertellen. In het begin hebben ze geen besef van hun verkeerde bewegingen. Als ze die eenmaal herkennen, kunnen ze die elimineren.

Is het mogelijk dat ik meer van het jongleren maak dan het werkelijk inhoudt? In 1984 zond de Public Broadcasting System zond een serie van acht programma’s uit, getiteld “The Brain”. Op een bepaalde avond toonden ze hoe energie beweegt langs neuronen horizontaal van de achter- naar de voorkant van de hersenen voor het gezichtsvermogen. En energie beweegt van boven naar beneden, ofwel verticaal, voor beweging. Terwijl dit alles werd uitgelegd, was een jongleur gezien op het scherm. Ik vroeg me af waarom ze een jongleur gebruikten om deze delicate werking de hersenen te illustreren. Volgens Bonnie Benjamin, een woordvoerster van de producenten van de serie, werd de scène werd gebruikt om te illustreren waar twee paden in de hersenen samenkomen: zicht en beweging. George Page, verteller van de serie, zei het volgende: “Het aanleggen van paden is de kern van alle geleerde beweging. De hersenen moeten telkens weer experimenteren voordat het de beste route van de ene zenuwcel naar de andere kan ontdekken. Bij het uitvoeren van een handeling waarbij zicht belangrijk is, moeten twee systemen, zicht en beweging, uitvinden waar en hoe ze elkaar kruisen. Een voor een, verbinden de neuronen zich met elkaar. Een verbinding wordt verlengd. Spoedig is het een spoor en uiteindelijk een pad. Samenwerking tussen deze twee routes kan alleen worden bereikt door middel van herhaling.”

Daarom kan je alleen leren jongleren door te oefenen. De eenvoudigste beweging vereist een complex elektrisch/chemisch circuit in de hersenen. Onderzoek naar dit circuit wordt steeds een belangrijker onderdeel van de neurowetenschappen. Misschien zullen neurochirurgen op een dag een jongleur elektronisch aansluiten op een monitor en de activiteit van neuronen kunnen volgen die tijdens het jongleren heen en weer gaat tussen de twee hersenhelften… op de grootste van alle paden in de hersenen – het corpus callosum.

Oefenen lijkt het sleutelwoord in “deze jongleer kwestie”. Neurowetenschappen vertellen ons dat oefening de gewenste paden in de hersenen creëert of bouwt. Maar speelt er nog meer mee? Mogelijk. Morfogenetische velden. Morfische resonantie. Bijnaam: M-velden. Het is een theorie die wetenschappelijk is getest door dr. Rupert Sheldrake uit Engeland. In essentie zegt hij dat door het creëren van een fysiek pad in je hersenen niet alleen jijzelf een betere jongleur wordt, maar er ook voor zorgt dat anderen beter kunnen worden, via het  M-veld.

Maar we zijn een volk dat onszelf graag onder druk zet, zelfs als we weten dat het maar om een spelletje gaat. Hoe kunnen we dan leren jongleren, deze nieuwe informatie in ons opnemen, met minder stress? Nou, er zijn ten minste twee artsen die daar een mening of een gevoel over hebben. Op een conferentie in Chicago in 1983 met als titel “De genezende kracht van de lach en het spel” begon dr. Carl Simonton zijn lezing voor ongeveer 750 mensen met korte instructie hoe te jongleren. Vervolgens werden aan elke persoon drie marshmallows uitgedeeld. Op een teken vlogen 2250 marshmallows rond op zoek naar het M-veld patroon! Onnodig te zeggen dat dr Simonton een statement had gemaakt. Jongleren is leuk.

Dr. Steve Allen Jr. geeft workshops in stressmanagement. Hij gebruikt jongleren niet alleen als een belangrijke instrument voor stressverlaging, maar hij voegt eraan toe dat “er iets krachtigs in herhalende oefeningen zoals jongleren zit,” als ze betrekking hebben op de gezondheid. Bovendien, maakt Dr Allen gebruik van jongleren om stress te verminderen, omdat het de ‘creatieve kracht van dwaasheid’ naar boven brengt, die oorspronkelijk werd gedefinieerd als ‘gezegend, welvarend en gezond’. Toch, het belangrijkste punt van dr Allen voor zijn cliënten/patiënten is: “houdt het gewoon leuk … en speel!”

Er zullen altijd mensen zijn die een heel duidelijk doel willen of moeten hebben om te gaan jongleren voordat ze het uitproberen. Dus voor deze groep… rapporteert Healthwise magazine dat Dartmouth Medical School heeft aangetoond dat roeien de beste oefening is als het om maximale aerobe stimulatie gaat. De reden voor het onderzoek was om erachter te komen wat voor activiteiten oude mensen (85 jaar en ouder) zouden kunnen doen die bijgedragen aan een langere levensduur. Ze keken ook naar joggers en dirigenten. De conclusie die de schrijver uit het Dartmouth onderzoek trok, was dat “het verstandig zou zijn om elke dag armoefeningen uit te voeren en de muziek die we thuis beluisteren zelf te dirigeren.” Dus begin nu met jongleren; een armoefening, zoals er geen andere is.

Auteur: George Niedzialkowski  (zie www.juggling.org/jw/86/1/health.html)

Jongleren is goed voor samenwerking L+R hersenhelft

We verwaarlozen vaak onze rechter hersenhelft. Maar hoe kan je die rechterkant van je hersenen wat meer te gaan gebruiken? Want als onze twee hersenhelften even hard inzetten en samen laten werken, zorgt dat voor de grootste capaciteiten en de beste resultaten. Een heel goeie en leuke manier om je twee hersenhelften te laten samen werken is jongleren.

Met drie ballen jongleren is veel minder moeilijk dan het lijkt. Als je elke dag een paar minuten oefent, heb je het binnen enkele weken onder de knie. En je zal merken dat het heel leuk is om te doen.

Hoe begin je eraan? Wel, eerst zoek je drie ballen om mee te jongleren. Ideaal zijn echte jongleerballen (vind je in de betere speelgoedwinkel) maar het kan bijna even goed met tennisballen, stressballetjes of bijvoorbeeld sinaasappels. Die laatste eet je natuurlijk best op na je oefensessie, want in het begin zullen je jongleerballen vaak op de grond vallen.
Je begint best met één en daarna met twee ballen te oefenen. En daarna pas met drie.

Waarom is jongleren nu zo goed voor onze hersenen? Wel, dat komt omdat de rechterkant van ons lichaam door de linkerkant van onze hersenen wordt aangestuurd en omgekeerd. Als je bijvoorbeeld met je rechterhand een beweging maakt, zal het je linker hersenhelft zijn dat aanstuurt. En zet je je linkervoet vooruit, is het je rechter hersenhelft die je zenuwen en spieren prikkelt.

Als je jongleert, maak je met je rechter- en linkerarm dezelfde bewegingen. Om deze ritmische en gespiegelde bewegingen goed te kunnen uitvoeren moeten je linker en rechter hersenhelft dezelfde signalen uitsturen én moeten ze samenwerken. Je rechter hersenhelft wordt dus wat meer gestimuleerd zodat je twee hersenhelften even hard werken. En er ontstaat een soort communicatie tussen je twee hersenhelften. Dat zorgt voor een optimaal gebruik van je hersenen waar je het effect nog een tijdje van kan voelen.

Jongleren is dus ideaal als korte pauze tijdens het studeren of werken. Want je zorgt ervoor dat je twee hersenhelften weer wat beter samen kunnen werken. En dat zorgt voor de optimale combinatie van logica en gevoel, analyse en synthese, structuur en creativiteit.
Veel jongleer-plezier!

Bron: onbekend

Jongleren en stress

Er zijn verschillende manieren om stress te definiëren, zoals de medische definitie: “een stressvolle situatie is er een die je niet met succes het hoofd kan bieden, of waarvan je gelooft dat je die niet met succes aan kan, en dat leidt tot ongewenste fysieke, mentale of emotionele reacties.”
De vage definitie: “stress is een reactie van mensen op eisen die aan hen gesteld worden.”
De metaforische definitie: “stress is als zand in een motor. De machine kan gaan werken, maar tegen veel hogere kosten en ongenoegen.”
De kritische definitie: “stress is het onvermogen van iemand om te gaan met dingen waar niemand een tweede gedachte aan zou besteden.”
De humoristische definitie: ” Naar het toilet gaan bij iemand anders thuis en merken dat het niet goed doorspoelt.”

Wat je definitie van stress ook is …. alleen die telt. Het is immers jouw eigen definitie waar je mee moet omgaan. Let niet op wat boeken of experts erover zeggen!

Heel vaak is, als we aan stress lijden, onze eerste gedachte om even afstand te nemen van de situatie, persoon of de betrokken activiteit. Tenzij we weggaan en echt iets ongezond doen (zoals een sigaret roken, valium slikken of flinke borrel nemen), streven we een effectieve korte termijn oplossing voor stress na. Het is voor de korte termijn, omdat we ingaan op de gevolgen van stress en niet op de oorzaak ervan. En het is misschien niet volledig effectief, omdat het oorspronkelijke probleem (of tenminste onze perceptie van het probleem) nog steeds in onze hart en geest rondcirkelt…. en we het niet van ons af kunnen zetten.

Hier komt de waarde van het ‘verschuiven van de aandacht’ naar voren. Als we onze aandacht kunnen afleiden van datgene waardoor we onder druk staan en/of aan stress leiden, dan biedt dat ons een waardevolle time-out. Tijdens deze time-out kunnen we onze interne batterij weer opladen en vervolgens terugkeren naar de oorspronkelijke situatie, klaar om daar mee om te gaan of vanuit een ander perspectief te benaderen. Het ‘juiste’ perspectief, is voor velen de sleutel tot het omgaan met stress.

Een traditionele methode om de aandacht te verschuiven is het schaapjes tellen. Helaas is deze methode geassocieerd met bewoners van psychiatrische inrichtingen en vereeuwigd in meer dan een rock song. Jongleren als een methode om de aandacht te verschuiven is echter veel effectiever (en nog veel effectiever als je een bedreven jongleur bent).

Het is niet zozeer dat je je moet concentreren op het jongleren met uitsluiting van al het andere. Anders zouden overgooi patronen onmogelijk zijn. Het gaat er meer om welke delen van je geest actief zijn als je jongleert.

Als je leert jongleren, is het de linkerkant van je hersenen die al het werk doet. Want het is dit deel dat zich bezighoudt met procedures, logica, getallen, wiskunde en ga zo maar door. Je bent heel erg bezig met waar de bal is, waar die vandaan komt en waar die naartoe gaat. Soms is je linker hersenhelft in paniek (herinner je die sensatie?) wanneer een bal op weg is naar een hand die al een bal heeft. Instinct kan het dan gemakkelijk overnemen en de hand gooit de bal zomaar ergens heen om ruimte te maken voor de volgende bal.

In deze fase van je ontwikkeling als jongleur kan van alles je afleiden…. en laat je veel vallen. ‘Mills Mess’ werpt een lange schaduw vanuit de toekomst vooruit en ‘Rubinstein’s Revenge’ lijkt een andere dimensie.

En op een dag gebeurt er iets. Het is moeilijk te beschrijven. Je beseft plotseling dat de “cascade” lukt en dat jongleren niet meer zo moeilijk is als je dacht.. En dan …. is er een soort van een mentale klik… en kun je door de cascade heen kijken, bijna zonder dat er nog wat op de grond valt. Die mentale klik treedt op wanneer het neurale proces van jongleren overschakelt van de linker- naar de rechterhelft van je hersenen. Je bent nu een rechter hersenhelft jongleur!

De rechter hersenhelft is het creatieve, fantasierijke deel. Het is betrokken bij foto’s, patronen, samenvattingen en begrippen. Het is de rechter hersenhelft die je in staat stelt om met drie (of vier, of vijf) ballen innovatief te zijn zonder dat je je veel zorgen hoeft te maken over wat de procedure is en waar een bal naar toe gaat. Het is de rechter hersenhelft die je in staat stelt om een serie van ingewikkelde trucjes te doen en een ontspannen gezichtsuitdrukking te houden in plaats van een gedwongen blik van concentratie en/of paniek. Nieuwe (linker hersenhelft) jongleurs haal je er altijd zo uit … ze zien er zo ernstig en bezorgd uit.

Als je nieuwe truc leert, begint het hele proces opnieuw. Het begint als een linker hersenhelft oefening bij het uitzoeken van wat er gebeurt, waar en wanneer. Wanneer je het kunt (en het goed kan) treedt de mentale klik op en is de nieuwe beweging voor eeuwig opgeslagen in je rechter hersenhelft (in theorie althans). Soms wordt een nieuwe truc zo zeer een rechter hersenhelft ervaring dat je vergeet dat je die kan. Soms komt een andere jongleur naar je toe en laat een nieuwe truc zien. “Geweldig! Laat eens zien hoe dat moet.” Na veel inspanning en uitleg wordt de nieuwe truc mentaal vastgelegd in de linker hersenhelft, alle bewegingen, worpen, vangsten en tijdsinstellingen. Hé! Het gaat heel goed! Dan dringt het vreselijke besef door: “Ik heb dit al eens eerder gedaan! Ik heb het vandaag eigenlijk al meerdere keren gedaan vóór die jongen kwam met de nieuwe truc …. Wat is er gebeurd is dat mijn linker hersenhelft niet heeft herkend wat vertrouwd is in mijn rechter hersenhelft? En mijn rechter hersenhelft heeft het niet herkend, omdat het de nieuwe beweging op een totaal andere manier ziet dan mijn linker hersenhelft. Verbaasd? Precies! Kan je je, zonder te gluren, herinneren waarmee dit artikel begon? Nee … ik ook niet.

En er is meer …. Een ander deel van je linker hersenhelft controleert de motorische functies van de rechterkant van je lichaam. En een ander deel van je rechter hersenhelft controleert de functies van de linkerkant van je lichaam.

Wanneer je jongleert dan kruisen de ballen (of kegels of rubberen kippen of wat dan ook) voortdurend je hartlijn. Je hersenen vuren telkens: links, rechts, links, rechts, links, rechts, etc. En dit alles terwijl de bewegingen zelf ofwel procedureel (linker hersenhelft) of automatisch (rechter hersenhelft) zijn.

Als al dit mentale klikken, vuren en overschakelen gaande is, is het bijna onmogelijk om je zorgen te maken over wat de stress veroorzaakte. Je kunt jezelf misschien opnieuw onder druk zetten of stress ervaren door te jongleren…. maar een verandering, onthoudt dat, is net zo goed als rust! Vandaar dat het verschuiven van aandacht als een techniek wordt ingezet om stress te beheersen.

Tot slot, vergeet nooit dat de meeste volwassenen (afgezien van jongleurs) vergeten zijn om te spelen. Getuige de onhandige pogingen van sommige volwassenen om zich bezig te houden met spelletjes voor kinderen. Spelen is een zeer effectieve manier om de energie van onze stressreacties af te leiden die anders tot spierspanning zou kunnen leiden. Jongleren is een rijke inspiratiebron om te spelen en om die reden alleen al is het ongelofelijk waardevol.

Dit artikel is eerder gepubliceerd in “Kaskade”, nummer 39.
Bron: http://www.circusunlimited.com/juggling&stress.htm